Διαφάνεια ή αρπαχτή; Το στοίχημα της αξιοπιστίας

Όταν τα δημόσια έργα γίνονται πεδίο σπατάλης, χάνεται κάτι πιο πολύτιμο από τα χρήματα: η εμπιστοσύνη.

Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει να ακούμε για έργα που κοστίζουν πολλαπλάσια της πραγματικής τους αξίας, για προγράμματα που παρουσιάζονται με φανφάρες και εξαφανίζονται με σιωπή, για κονδύλια που «εξαϋλώνονται» χωρίς κανείς να λογοδοτεί. Η υπόθεση με τα «πράσινα σπιτάκια ανακύκλωσης» που βρίσκεται πλέον στο μικροσκόπιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας είναι μόνο το πιο πρόσφατο παράδειγμα.

Το ερώτημα είναι απλό: Διαφάνεια ή αρπαχτή; Γιατί κάθε φορά που επιλέγεται το δεύτερο, δεν χάνουμε μόνο εκατομμύρια από ταμεία και προγράμματα. Χάνουμε κάτι βαθύτερο: την αξιοπιστία του κράτους, των θεσμών και της πολιτικής.

Όταν αγοράζονται υποδομές σε τιμές πενταπλάσιες της αγοράς, όταν εξοπλισμός που πληρώθηκε με χρυσάφι μένει ανενεργός, όταν οι υπογραφές πέφτουν με ελαφρότητα και οι φωτογραφίες εγκαινίων υποκαθιστούν την ουσία, τότε η κοινωνία βλέπει ξεκάθαρα ποιανού το «στοίχημα» κερδίζει. Και δεν είναι το δικό της.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, με τους ελέγχους και τις δικογραφίες που ήδη ανοίγει, δείχνει ότι η διαφάνεια δεν είναι διακοσμητική λέξη σε δελτία Τύπου. Είναι απαίτηση. Είναι έλεγχος. Είναι λογοδοσία. Κι αν χρειάζεται να παρέμβει η ευρωπαϊκή δικαιοσύνη για να φωτίσει όσα δεν θέλησε η ελληνική, αυτό αποτελεί κόλαφο για όλους μας.

Το στοίχημα της αξιοπιστίας είναι μπροστά μας. Αν επιλέξουμε τη διαφάνεια, κερδίζουμε θεσμούς ισχυρούς και πολίτες που εμπιστεύονται. Αν συνεχίσουμε την «αρπαχτή», τότε απλώς χτίζουμε… σπιτάκια στην άμμο.