Μετά τα λουλούδια της 8ης Μαρτίου… τι μένει για τις γυναίκες;

Κάθε χρόνο, στις 8 Μαρτίου, οι γυναίκες δέχονται ευχές, λουλούδια και όμορφα λόγια. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γεμίζουν μηνύματα θαυμασμού και αναγνώρισης, οι δημόσιες τοποθετήσεις μιλούν για ισότητα και σεβασμό, και για μια ημέρα φαίνεται σαν η κοινωνία να θυμάται πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της γυναίκας.

Όμως την επόμενη μέρα, τι μένει πραγματικά;

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας δεν θεσπίστηκε για να είναι μια συμβολική γιορτή. Γεννήθηκε από αγώνες, από διεκδικήσεις, από την ανάγκη των γυναικών να ακουστεί η φωνή τους σε μια εποχή που συχνά αγνοούνταν. Τα δικαιώματα που σήμερα θεωρούμε αυτονόητα –η πρόσβαση στην εκπαίδευση, η συμμετοχή στην εργασία, το δικαίωμα στην ψήφο– κατακτήθηκαν με επιμονή και πολλές φορές με μεγάλο προσωπικό κόστος.

Και όμως, ακόμη και σήμερα, η πραγματική ισότητα δεν έχει επιτευχθεί

Σε πολλές κοινωνίες οι γυναίκες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν διακρίσεις στην εργασία, περιορισμένες ευκαιρίες εξέλιξης, αλλά και φαινόμενα βίας ή κοινωνικής υποτίμησης. Συχνά καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα σε πολλαπλούς ρόλους – επαγγελματίες, μητέρες,  στηρίγματα της οικογένειας– χωρίς πάντα να υπάρχει η αναγνώριση που αξίζουν.

Η συζήτηση για τη θέση της γυναίκας δεν πρέπει να περιορίζεται σε μία ημέρα τον χρόνο. Η πραγματική πρόοδος μιας κοινωνίας φαίνεται από το πόσο χώρο δίνει στις γυναίκες να συμμετέχουν, να δημιουργούν, να αποφασίζουν και να ηγούνται.

Γι’ αυτό ίσως το σημαντικότερο ερώτημα μετά την 8η Μαρτίου να είναι απλό:

Θα μείνουν μόνο τα λουλούδια και οι ευχές ή θα μείνει και η ουσία;

Η απάντηση δεν βρίσκεται σε μια ημερομηνία. Βρίσκεται στις επιλογές της κοινωνίας, στους θεσμούς, στις ευκαιρίες που δίνονται και – κυρίως – στον σεβασμό που δείχνουμε καθημερινά.

Γιατί η ισότητα δεν είναι μια συμβολική χειρονομία μιας ημέρας.

Είναι μια διαρκής στάση ζωής.