Οι Καλικάντζαροι

Οι παλιοί έλεγαν ότι οι καλικάντζαροι βγαίνουν μόνο τις νύχτες του Δωδεκαήμερου.

Λάθος!!!

Σήμερα οι καλικάντζαροι κυκλοφορούν παντού, κάθε μέρα, κάθε εποχή – απλώς αλλάζουν μορφές.

Σύμφωνα με την  παράδοση ζουν στα έγκατα της Γης, πριονίζουν το δέντρο που στηρίζει τον κόσμο και ανεβαίνουν επάνω μόλις το δέντρο αρχίσει να τρίζει.

Στη δική μας πραγματικότητα πριονίζουν ό,τι στηρίζει την ανθρώπινη τάξη των πραγμάτων: την αλήθεια, τη συνοχή, την εμπιστοσύνη.

Και μόλις δουν την πρώτη ρωγμή, ανεβαίνουν στην επιφάνεια για να πουν ότι «έπεσε μόνο του».

Κυκλοφορούν δίπλα μας, σε κάθε περιβάλλον όπου μπορούν να θολώσουν νερά, να μπερδέψουν καταστάσεις, να δημιουργήσουν αναστάτωση για να κερδίσουν ρόλο και σημασία.

Άλλοι εμφανίζονται σαν σχολιαστές, άλλοι σαν παρατηρητές, άλλοι σαν δήθεν βοηθοί την κρίσιμη στιγμή.

Κοινή τους τεχνική: να προκαλούν αναταραχή για να φανούν απαραίτητοι.

Το γνώρισμά τους δεν αλλάζει:

• χαράζουν γραμμές σύγχυσης για να κρύψουν την αδυναμία τους,
• σπέρνουν θόρυβο για να εμφανιστούν ως σωτήρες,
• και μπερδεύουν τους ανθρώπους ώστε να κερδίσουν χώρο, ρόλο, επιρροή.

Δεν χρειάζονται τερατόμορφη όψη ούτε νύχια ή ουρές.

Αρκεί η ικανότητά τους να εμφανίζονται μόνο όταν κάτι πάει να χαλάσει – και, περίεργο πράγμα, να εξαφανίζονται όταν όλα πάνε καλά.

Αρκεί να κάνουν φασαρία για να φανούν, όχι δουλειά.

Αλλά, όπως και στην λαικη παρλάδοση, έρχεται πάντα η ώρα του φωτός.

Η στιγμή που η σιωπή σταματά,που η σύγχυση καθαρίζει, που η αλήθεια ξεχωρίζει από τον θόρυβο.

Γιατί, όταν ανατείλει το φως, κανένα πλάσμα του σκότους δεν βρίσκει μέρος να σταθεί — και η ισορροπία επιστρέφει, γιατί το σκοτάδι δεν κερδίζει ποτέ.