Πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις

Το κλείσιμο του ταχυδρομείου στην περιοχή μας δεν είναι απλώς μια διοικητική ενέργεια. Είναι ένας καθρέφτης του τρόπου με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις — μακριά από την πραγματικότητα και τις ανάγκες των ανθρώπων που καλούνται να τις υποστούν.

Η απόφαση αυτή δεν επηρεάζει όλους το ίδιο. Υπάρχουν συμπολίτες μας, κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας, που δεν έχουν τη δυνατότητα να μετακινηθούν εύκολα σε ταχυδρομικά γραφεία άλλων δήμων. Δεν διαθέτουν αυτοκίνητο, δεν υπάρχει συγκοινωνία που να τους εξυπηρετεί, και φυσικά δεν μπορούν να πάρουν ταξί κάθε φορά που χρειάζονται μια απλή εξυπηρέτηση.

Βεβαίως, η ηλεκτρονική επικοινωνία έχει αντικαταστήσει σχεδόν τα πάντα. Όμως δεν έχουν όλοι την ίδια εξοικείωση με την τεχνολογία. Ιδίως οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας, που δεν έμαθαν να ζουν με οθόνες και κωδικούς, δυσκολεύονται να εξυπηρετηθούν σε έναν κόσμο που αλλάζει πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούν να παρακολουθήσουν. Και κανένα “ψηφιακό κράτος” δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχημένο, όταν αφήνει πίσω του αυτούς που το χρειάζονται περισσότερο.

Ακόμη πιο απογοητευτικό είναι ότι αγνοήθηκε πλήρως και η τοπική αυτοδιοίκηση. Ούτε οι εκπρόσωποι της πόλης, ούτε το δημοτικό συμβούλιο, ούτε καν οι θεσμοί που υποτίθεται πως εκπροσωπούν την τοπική κοινωνία ρωτήθηκαν ή ενημερώθηκαν. Οι αποφάσεις ελήφθησαν ερήμην όλων, λες και η φωνή της πόλης δεν έχει καμία σημασία.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, μπορούμε να κάνουμε ψηφίσματα, δηλώσεις, ανακοινώσεις. Όμως ας είμαστε ειλικρινείς: όσα ψηφίσματα κι αν υπογραφούν, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει — αν οι αποφάσεις συνεχίσουν να λαμβάνονται ερήμην των πολιτών και των θεσμών τους, χωρίς διάλογο και χωρίς κατανόηση της ανθρώπινης διάστασης.

Οι αποφάσεις που αφορούν ανθρώπους πρέπει να λαμβάνονται με ανθρώπινη σκέψη.
Και όσο αυτό δεν συμβαίνει, η σιωπή που αφήνει πίσω της μια κλειστή πόρτα ταχυδρομείου θα ηχεί δυνατότερα από κάθε ψήφισμα.

Ίσως, τελικά, ήρθε η ώρα να απαιτήσουμε όχι απλώς καλύτερες αποφάσεις, αλλά έναν διαφορετικό τρόπο να λαμβάνονται.